เกลียดสิ่งไหนได้สิ่งนั้นจริงๆ ด้วย
กรี๊ดดดดดดดดดด
ชั้นกลายเป็น OL ไปซะแล้ว
ถึงที่ทำงานจะไม่ใช่บริษัทนั่งคอก แต่ก็ OL อยู่ดีล่ะฟะ T.T
เมื่อไหร่จะเป็นงานซักที
เหนื่อยกับความง่อยของตัวเองแล้วเฟร้ย~~~
อยากจะสปีคไฟแล่บแบบพี่ผู้ร่วมงานบ้าง
โฮๆๆๆ เอาเถอะ ซักวันมันต้องเป็นวันของเราเว้ยยยยย
(เพ้อบ้าอะไรของแก???)
เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อยจริงๆ
(โกหก... เลยวัยรุ่นมานานแล้วย่ะหล่อน)
มีปัญหากะที่บ้าน ทะเลาะกันสนุกสนานเฮฮา
โชคดีที่พี่ชายไม่ดราม่าตามไปด้วย
ไม่งั้นจะเอาไขควงแทงคอตัวเองตายให้ดู orz
...บ่น บ่น บ่น...
อัพบล็อคแบบโรคจิตแล้วก็จากไป
(ก็เค้ากลัวมันเน่านี่นา... จริงๆ คือเน่าไปนานแล้ว)
ทำไมชีวิตฉันต้องมาเกี่ยวดองกับอะไรที่ไม่รู้จัก
แต่ต้องฝืนทำรู้จักด้วย
กรี๊ซซซซซซซซซ
CODE Geass เอย Lamento เอย
จากไม่รู้จัก จนตอนนี้กลายเป้นเจ้าแม่สปอยล์ไปแระ
(='=)
ฤๅนี่จะเป็นสัญญาณเตือนว่าควรหางานทำจริงๆ จังซะที?
ป.ล.แต่ละวรรคที่เขียนมา เนื้อหากระโดดมาก
ใครอ่านรู้เรื่องก็เมพขิงๆ แระ
กรุณามองที่เสื้อแขนกุดด้านใน
จิ๊นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
จะใส่ทำม๊ายยยยยยยยย
เมิงตัวเองถอดมันออกมาเถอะ~!!!
ไอ้เสื้อที่มันคอกว้างหมิ่นเหม่ราวนมยังงั้นน่ะ
ราคาถูกกว่าผ้าขี้ริ้ว(ห่อทอง)นิดหน่อย
9,660 เยน (｀ω´)=3
3 พันกว่าบาทที่ปิดไม่ได้แม้แต่ราวนม (เว่อร์)
โชคดีนะ "คนใส่มันหล่อ"
สรุป - เอนทรี่นี้มีเพื่อเวิ่นเว้อ 555
*เปลี่ยนรูปดิสเพลย์ เนื่องจาก GINZA
(ซ่าไม่กิน จะกินจินเมะ...ฮิ้ววว)
ฆ่ากันตายแต่หัววัน ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
(อนุญาตให้เติมไม้ยมกได้ตามใจชอบ)
ชอบเท่าบ้าน~ ♥
1582 นี่เวอร์ชั่นในคอนเสิร์ตนะ
(เอาลงมาเพราะจะลบๆ ไฟล์รกๆ ในเครื่องออกแระ)
หึหึหึ... ไม่อยากบอกว่าวันที่ 17 คาเมะ...
あきらかに…口パク（＾＾；；）
เอาน่า ขำๆ นากาอิก็ทำบ่อย (ฮา)
เล่นซะอย่างกับละครสัตว์ซะขนาดนั้น
ใครมันจะไปทำได้หลายๆ อย่างในเวลาเดียวกันวะ
เจ้เข้าใจจ้ะ เจ้เข้าใจ
คาเมะไม่ผิดจ้ะ คาเมะไม่ผิด
แต่โซโล่นี้มันเด็ดดวงจริงๆ
ดูจนไฟล์พรุนเลย (_ _;;)
อืม... คาเมะแมน!!!
(ผู้ใดใคร่โหลดไฟล์ประกอบเพลง เชิญจิ้ม
≫.001 ≫.002)
-------------------------
แปลไทยตามความเข้าใจตัวเอง
ไอ้ท่อน SI-でも นี่ไม่เข้าใจที่สุด (｀皿´)ｳｷｰ!!!
จะมาบอก "ชู่ว" ให้เงียบก็กระไรอยู่ (ขำมาก... มีคนมาตอบอย่างนี้)
ตามน้ำบล๊อกคนญป.ไปเลยละกัน
ว่ามันคงหมายถึงตาย แต่ความหมายไม่มงคล
ก็ละไว้ (ฮา)
ที่อ่านน่ะเนื้อเพลงนะ ไม่ใช่ฟิค 555+
1582
ถูกครอบงำไปทั้งร่างกาย
ปวดชาราวกับจะคุ้มคลั่ง
หัวสมองคิดอะไรไม่ออก
ทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่ ที่นี่ที่ไหน?
แสงสว่างเบื้องหน้าได้มอดไป
ถึงจะสิ้นชีพไป
ก็เป็นเพียงแค่การหลับไหลไปชั่วกัลป์
ถ้อยคำเชิญชวน
ริมฝีปากสีแดงสด
หัวใจที่เจ็บชา
เต้นพล่านอย่างควบคุมไม่อยู่
ดำดิ่งลงไปในกองเลือด
อาบด้วยโลหิต
ดวงตาที่ทอดไปยังดินแดนสุดฟ้า
มันกำลังสะท้อนภาพของอะไรอยู่นะ?
ได้โปรดคว้าข้าไว้ด้วยมือของท่านเถิด
เก็บความเจ็บปวดทั้งหมดไว้ด้านใน
เอามือแนบอกอธิษฐาน
ขอให้รักนี้ไม่มีวันเสื่อมคลาย
แม้แต่ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผล
แต่พอได้อาบเลือดนั้น ก็พลันหายเจ็บ
เฝ้าฝันถึงแต่ความปรารถนา
มุ่งไปข้างหน้า แม้ชีพต้องดับสูญ
ยาที่ช่วยบรรเทาบาดแผล มันช่างรู้สึกดีจริงๆ
ดับไฟที่อ่อนแสงนั่น
แม้ว่าอาจจะไม่ได้กลับมา
หลั่งเลือดนี้ ให้อาบด้วยสีแดง
ไล่ตามความฝันที่ข้าเคยฝันถึง
เหล่าดวงดาวที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า
เอามือแนบอกอธิษฐาน
ได้โปรด อย่าเลือนหายไปเลย
องค์หญิงที่ทุกข์ตรมอยู่กับความเหงา
เพียงแค่ชั่ววินาทีก็แปรเป็นอื่น
ความรู้สึกนั้น ที่เกิดจากดวงตาคู่นี้
คือความรักหรือ
ถ้อยคำเชิญชวน
เยียวยาบาดแผล
ดวงตาที่ทอดไปยังดินแดนสุดฟ้า
มันกำลังสะท้อนภาพของอะไรอยู่นะ?
ได้โปรดโอบกอดข้าไว้ด้วยมือของท่านเถิด
เก็บความเจ็บปวดทั้งหมดไว้ด้านใน
เอามือแนบอกอธิษฐาน
ฝันถึงวันคืนที่ข้าและท่านเคยอยู่ด้วยกัน
เหล่าดวงดาวที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า
เอามือแนบอกอธิษฐาน
ได้โปรดอย่าเลือนหายไปเลย
ความอ่อนโยนนั้นคืออะไรกัน
เพียงแค่ชั่ววินาทีก็แปรเป็นอื่น
ได้โปรดโอบกอดข้าไว้ด้วยมือของท่านตลอดไป
ด้วยรัก
ป.ล.แปลได้กะโหลกกะลาที่สุด
แต่ที่ฝังลงในซับนี่ เกลาซะเกลี้ยง(?)เลย 555+
ห้ามด่าน้ำเน่านะ ก็เค้าอยากจะเป็นองค์หญิงกับท่านโอดะ(จิน)นี่??
(- -")
ป.ล.ล.ไม่ต้องตกใจนะ ทำไมช่วงนี้คึกอัพ/คึกเม้นท์
อู้งานง่ะ... แฮะๆ ตายแน่ๆ กรู
ขึ้นมาอย่างนี้อย่าคิดว่า สภต. อายุ 40 อัพ
ครือว่าอายุมันยัง 20 กว่าๆ แต่สังขารปาไป 60 กว่าแล้ว
ผ่านมา 3 วันนับแต่กลับจากญี่ปุ่น
อาการปวดกล้ามเนื้อไม่ทุเลาเลยจอร์จ
แถมหนักขึ้นทุกวัน -_-"
วันนี้นั่งทำงานหน้าคอมนานๆ ไม่ได้เลย
แปลได้ซัก 4-5 หน้าแล้วก็ต้องลงไปนอนกลิ้งกะหมา
เหมือนจะมีไข้ด้วย
สายลิ้งค์ต่อมือถือก็หาย
ว๊ากกกกกกกกก รูปเอาออกมาไม่ได้ซักที
สวยเบื่ออออออออออ
เพราะงั้นยังไม่รู้จะเขียนอะไรดี
ลากันดื้อๆ อย่างนี้ล่ะ
